http://www.youtube.com/watch?v=Vg3OFOKQoDA
http://www.youtube.com/watch?v=RbO-G21wbjo
Η
ρίψη ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα
εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας
που με τον τρόμο που προκάλεσε αναδείχτηκε σύμβολο υπέρ της παγκόσμιας
ειρήνης και του πυρηνικού αφοπλισμού. Οδήγησε στο τέλος του
Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου με την παράδοση της Ιαπωνίας λίγες μέρες αργότερα.
Ο βομβαρδισμός της
Χιροσίμα από τις
ΗΠΑ έλαβε χώρα λίγο πριν τη λήξη του Β' Παγκοσμίου πολέμου, στις
6 Αυγούστου 1945 και ήταν η πρώτη πολεμική
πυρηνική επίθεση της
Ιστορίας. Η βόμβα ήταν τύπου
ουρανίου 235, η οποία είχε λάβει το προσωνύμιο "Little Boy" (αγοράκι) στο κέντρο συναρμολόγησης και δοκιμών
Αλαμογκόρντο.
Τα αποτελέσματα της έκρηξης δεν ήταν γνωστά εκ των προτέρων, μια και
τέτοιου τύπου βόμβα δεν είχε δοκιμαστεί, όπως η βόμβα πλουτωνίου, που
ακολούθησε. Τη ρίψη της έκανε ο συνταγματάρχης
Πολ Τίμπετς,
κυβερνήτης ενός αεροσκάφους Β29 της Αεροπορίας Στρατού, στο οποίο είχε
δώσει το όνομα της μητέρας του, "Ένολα Γκαίυ". Το Β29 υπέστη ισχυρή
ανατάραξη με την έκρηξη της βόμβας, παρά το γεγονός ότι απείχε ήδη 18
περίπου χιλιόμετρα από το σημείο της έκρηξης. Υπολογίζεται ότι επιτόπου
φονεύθηκαν περίπου 70.000 άτομα, οι περισσότεροι άμαχοι. Πολύ
περισσότεροι πέθαναν αργότερα ή έπαθαν σημαντικές βλάβες στην υγεία τους
λόγω της
ραδιενέργειας. Από την πόλη διασώθηκε μόνον ο
θόλος
(από μπετόν) και ο σκελετός του κτιρίου που τον στήριζε. Πριν την
έκρηξη αυτό ήταν το κτίριο που στέγαζε την "Εμπορική Έκθεση της
Περιφέρειας της Χιροσίμα". Ο θόλος υπάρχει και
σήμερα, όπως ακριβώς απέμεινε μετά την έκρηξη, και είναι από τα διατηρητέα
Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Λίγες μέρες αργότερα, στις 9 Αυγούστου 1945, οι Αμερικανικές δυνάμεις
έριξαν τη δεύτερη (και τελευταία μέχρι σήμερα πυρηνική βόμβα εναντίον
ανθρώπων) στο
Ναγκασάκι. Εδώ η βόμβα ήταν άλλου τύπου και χρησιμοποιούσε ως γόμωση το
πλουτώνιο. Αυτή είχε λάβει το προσωνύμιο "Fat Man" (χοντρός) στο εργαστήριο κατασκευής της. Αρχικός στόχος ήταν η ιαπωνική πόλη
Κοκούρα
(Kokura), επειδή όμως το νησί Κιουσού, στο οποίο βρίσκεται, ήταν
καλυμμένο από πυκνή ομίχλη, ο επικεφαλής της αποστολής ταγματάρχης
Σουέινι, ακολουθώντας το σχέδιο, υποχρεώθηκε να στραφεί στον
"αναπληρωματικό" στόχο, την πόλη του Ναγκασάκι. Η έκρηξη ήταν ακόμη
σφοδρότερη από την προηγούμενη και σχεδόν διέλυσε το Β29 του Σουέινι, το
οποίο μόλις που πρόλαβε να προσγειωθεί στην
Οκινάβα.
Ωστόσο, λόγω της γεωγραφικής θέσεως του Ναγκασάκι, τα αποτελέσματά της
στο έδαφος ήταν λιγότερο καταστροφικά από αυτά της βόμβας στη
Χιροσίμα. Ωστόσο, οι συνέπειες της
ραδιενέργειας δεν ήταν λιγότερο βαρείες από αυτές της προηγούμενης βόμβας.
Οι δύο αυτές ρίψεις έγιναν με προσωπική απόφαση του τότε Προέδρου των ΗΠΑ
Χάρι Τρούμαν.
Για να πραγματοποιηθούν, ο διοικητής της μοίρας της Αεροπορίας Στρατού
Σπατζ, στην οποία ανήκαν τα αεροσκάφη, ζήτησε έγγραφη τη διαταγή από την
πολιτική ηγεσία "αρνούμενος να σκοτώσει ίσως 100.000 άτομα με
προφορικές μόνον εντολές". Η διαταγή πράγματι του στάλθηκε εγγράφως με
τις υπογραφές του Υπουργού Εσωτερικών
Τζορτζ Μάρσαλ και του Υπουργού Στρατιωτικών
Χένρι Στίμσον.
Η τελική, ωστόσο, απόφαση, σύμφωνα με το Σύνταγμα των ΗΠΑ, έπρεπε να
ληφθεί μόνον από τον Πρόεδρο, ο οποίος και την έλαβε, με την αιτιολογία
ότι οι ρίψεις αυτές θα έφερναν γρήγορο τέλος στον πόλεμο στο θέατρο του
Ειρηνικού και ότι τα θύματα από τις βόμβες θα ήταν λιγότερα από τις
απώλειες σε μια ενδεχόμενη απόβαση στην Ιαπωνία ή από τη συνέχιση του
πολέμου. Η εκτίμηση αυτή, όμως, έχει ισχυρά αμφισβητηθεί και
υποστηρίζεται η άποψη ότι η ρίψη των ατομικών βομβών ήταν μια επίδειξη
δύναμης από τις ΗΠΑ προς τον υπόλοιπο κόσμο και κυρίως προς τη
Σοβιετική Ένωση. Ως τέτοια, προλείανε το έδαφος για την έναρξη του
Ψυχρού Πολέμου.
Ο αρχικός αριθμός των θυμάτων που πέθαναν ακαριαία από τη ρίψη των
βομβών υπολογίζεται σε περίπου 70.000 στη Χιροσίμα και 40.000 στο
Ναγκασάκι. Όμως οι ολέθριες συνέπειες της
πυρηνικής ακτινοβολίας τους επόμενους τέσσερις μήνες αύξησαν τον αριθμό των νεκρών σε 90,000－166,000 στη Χιροσίμα και 80.000 στο Ναγκασάκι. Μέχρι το 1950 ο απολογισμός των θυμάτων είχε φτάσει τα 200.000 θύματα.
