Ένα απο τα επτά μυστήρια της ορθόδοξης εκκλησίας η βάπτιση σηματοδοτεί την την εισαγωγή του πιστού στο σώμα της. Η λέξη βάπτισμα προέρχεται από το ρήμα βάπτω/βαπτίζω που σημαίνει «βυθίζω συχνά ή έντονα, βουτάω, καταδύω».

Η Βάπτιση υπήρχε σαν μεμονωμένη πράξη από την εποχή της Καινής Διαθήκης και αφορούσε βάπτισμα ενηλίκων, ο νηπιοβαπτισμός επικράτησε από τον 6ο αιώνα και έγινε γενικότερα αποδεκτός κατά τον 13ο αιώνα.

Τα παιδιά δεν πρέπει να μένουν ή και να πεθαίνουν αβάπτιστα, αφού για την εκκλησία είναι ευθύς εξ αρχής αναπόσπαστα μέλη της. Το θέμα ότι το μυστήριο της βάπτισης γίνεται ανεξάρτητα από την επιθυμία τους αντιμετωπίζεται με τη βάσιμη θέση ότι το βάπτισμα σαν γέννηση είναι χάρισμα, και θεραπεύει τη φύση και όχι τη βούληση του ανθρώπου.
Έτσι έχουμε σαν αποτέλεσμα την εν Χριστώ αναγέννηση μας να γίνεται χωρίς την συμβολή της δικής μας θέλησης, όπως ακριβώς έτσι γίνεται και η φυσική μας γέννηση που και αυτή πάλι γίνεται χωρίς την δική μας θέληση.

Η σημασία του ονόματος

Η ονοματοδοσία δεν ταυτίζεται και δεν έχει καμία σχέση με το βάπτισμα. Θυμίζει την παλιά πράξη της εκκλησίας στην οποία οι κατηχούμενοι σαν ένδειξη αποκοπής από την ματαιότητα του κόσμου, έπαιρναν το όνομα με την εγγραφή τους στους καταλόγους αυτών που πρόκειται να βαπτιστούν στην κατ’ εξοχή ημέρα που γινόταν οι βαπτίσεις της εποχής εκείνης, το Πάσχα. Ακόμη αποτελεί μίμηση του Χριστού, που πήρε το όνομα Ιησούς την όγδοη μέρα μετά από την γέννηση του.
Το όνομά μας, το οποίο αγιάζεται από το όνομα του Χριστού, είναι δηλωτικό της προσωπικότητας μας και της χριστιανικής μας ταυτότητας.
Σημαίνει ακόμη ότι η εκκλησία μας εντάσσει στην κοινωνία των αγίων, των οποίων ο κάθε ένας από εμάς φέρει και ένα όνομά τους, και θέτει σαν στόχο και όραμα τη μεταμόρφωση της ζωής μας και την προοπτική της όγδοης μέρας που είναι και η βασιλεία του Θεού.
Έτσι κάθε φορά που γιορτάζουμε το όνομά μας ανανεώνουμε συγχρόνως και αυτή την ελπίδα.

Ο ρόλος του ανάδοχου

Ο ανάδοχος είναι ο εγγυητής απέναντι στην Εκκλησία, που αναπληρώνει την έλλειψη βούλησης τού νηπίου και ομολογεί πίστη εξ ονόματος του. Ομολογεί βέβαια πίστη Ορθόδοξη Χριστιανική και αναλαμβάνει την υποχρέωση να διδάξει στο παιδί, μαζί με τους γονείς του, μόλις έλθει σε κατάλληλη ηλικία, το περιεχόμενο της πίστεως μας.

Το πρόσωπο τού αναδόχου είναι ιερό, συνάπτει δεσμούς πνευματικής συγγένειας με το παιδί και την οικογένεια του

Λάδι εξορκισμού

Το λάδι αγιαζόμενο γίνεται εξορκιστικό μέσο. Θεραπεύει τα τραύματα της αμαρτίας, , θωρακίζει τα σώματα των αθλητών του Χριστού. Η βαθύτερη σημασία της άλειψης με λάδι κατά τη στιγμή της βάπτισης, είναι να τονιστεί η έννοια του αγώνα του βαπτιζόμενου μετά το βάπτισμα. Επιπλέον, σημαίνει το έλεος και τη χάρη του Θεού, καθώς και τη δύναμη που λαμβάνει ο νεοφώτιστος ενόψει των πνευματικών αγώνων για την τελείωσή του. Η επάλειψη ολόκληρου του σώματος συμβολίζει την ανάπλαση και την αναδημιουργία του ανθρώπου μέσω του βαπτίσματος.

Το λάδι για τη βάπτιση πρέπει να είναι αγνό παρθένο ελαιόλαδο, γιατί αυτό επιβάλει και ο συμβολισμός του στο μυστήριο.

Νερό – βάπτιση

Το νερό είναι σύμβολο του καθαρισμού λόγω της φυσικής του ιδιότητας να καθαρίζει, σύμβολο της ζωής, γιατί χωρίς αυτό ζωή δεν υπάρχει, και σύμβολο του θανάτου, επειδή πνίγει, σκοτώνει και εκμηδενίζει.
Στο βάπτισμα με τη δύναμη του αγίου Πνεύματος γίνεται πνευματικό και άγιο, ικανό να αγιάζει, εικόνα του θανάτου και της ανάστασης του Χριστού, «τάφος και μήτηρ». Έτσι με τις τρεις καταδύσεις συνθάπτεται ο άνθρωπος με τον Χριστό συμβολικά. Με τις τρεις καταδύσεις συνανασταίνεται μαζί του συμβολικά.
Η σωτηρία όμως είναι πραγματική. Πεθαίνει στο νερό ο παλαιός άνθρωπος και όπως στην πρώτη δημιουργία του κόσμου μέσα από το νερό ξεπήδησε η ζωή, έτσι και στο βάπτισμα, που είναι η δεύτερη δημιουργία, μέσα από το νερό, με τη δύναμη και τη χάρη της αγίας Τριάδας στο όνομα της οποίας βαπτιζόμαστε, ξεπηδά η νέα εν Χριστώ ζωή.

Μύρο – Χρίσμα

Είναι η ευωδιά του Χριστού και η σφραγίδα της δωρεάς του αγίου Πνεύματος. Χρισμένοι το άγιο μύρο πλέον, μετέχουμε στο χρίσμα του Χριστού που χρίσθηκε με το άγιο Πνεύμα και με την πνευματική σφραγίδα τυπώνονται στην ψυχή μας τα θεία δώρα, που μαρτυρούν ότι είμαστε παιδιά του Θεού.
Με τη χάρη του αγίου Πνεύματος είναι δυνατή η νέα ζωή και η ένταξη μας στην κοινωνία των πιστών, την Εκκλησία.
Στην ορθόδοξη παράδοση η σειρά τέλεσης των μυστηρίων είναι: Βάπτισμα, χρίσμα. Θεία ευχαριστία.
Ουδέποτε τέθηκε θέμα διάκρισης τους, όπως σε άλλες χριστιανικές ομολογίες.

Ενδύματα

Τα βαπτιστικά ενδύματα, τα φωτικά, πρέπει να είναι λευκά ή να έχουν μεταξύ των άλλων και λευκό χρώμα.
Το λευκό χρώμα συμβολίζει τη λαμπρότητα της ψυχής. Στο λευκό χρώμα η Εκκλησία βλέπει τη λευκή στολή των αγίων και των μαρτύρων στο παράδεισο, τα λευκά ενδύματα των αγγέλων στην ανάσταση και την ανάληψη, τα ιμάτια του μεταμορφωμένου Χριστού τον οποίο ντύνεται ο νεοφώτιστος.

Σταυρός

Εκφράζει το "Χριστώ Συνεσταύρωμα", το πνεύμα της θυσίας και της αυταπάρνησης που συνεπάγεται η νέα εν Χριστώ ζωή.

Λαμπάδα

Είναι το σύμβολο του φωτισμού του Χριστού, μαρτυρία της αίγλης και της δόξας που δεχόμαστε από το θεό.

Μαρτυρικά

Συμβολίζουν το ότι το παιδί είναι πια χριστιανός και όλοι φορούν το σύμβολο του χριστιανισμού, δηλαδή το σταυρό (σε βραχιολάκι, μπρελοκάκι, παραμανίτσα κλπ.) Καθιστούν τους παρευρισκόμενους μάρτυρες του μυστηρίου.

Τρίτη 24 Ιανουαρίου 2017

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ

Απολυτίκιο Τριών Ιεραρχών - 30 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
https://www.youtube.com/watch?v=ofnfzt2Kb3I

http://www.slideboom.com/presentations/674176/%CE%9F%CE%99-%CE%A4%CE%A1%CE%95%CE%99%CE%A3-%CE%99%CE%95%CE%A1%CE%91%CE%A1%CE%A7%CE%95%CE%A3-%CE%97-%CE%93%CE%99%CE%9F%CE%A1%CE%A4%CE%97-%CE%A4%CE%A9%CE%9D-%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%9C%CE%9C%CE%91%CE%A4%CE%A9%CE%9D

http://www.slideshare.net/iliasili/ss-16238309

Οι Τρεις Ιεράρχες ως δάσκαλοι
https://www.youtube.com/watch?v=8oHShfI00iU

Οι τρεις Ιεράρχες (αποφθέγματα)
https://www.youtube.com/watch?v=w2Zu7A1Iai8

Τρίτη 17 Ιανουαρίου 2017

ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ

http://atheo.gr/33-%ce%b7-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%ce%b5%cf%85%cf%87%ce%ae-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%bc%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bc%ce%ac%ce%bd%cf%89%ce%bd-%cf%83%cf%84%ce%bf-%cf%84%ce%b6%ce%b1%ce%bc/

Ισλάμ
Θρησκεία μονοθεϊστική. Ιδρυτής ο Μωάμεθ (570 μ.Χ.-632 μ.Χ.)
Το πρώτο του κήρυγμα στη Μέκκα. Οι άνθρωποι εκεί αντέδρασαν στις μονοθεϊστικές αντιλήψεις και τον ανάγκασαν να καταφύγει στη Μεδίνα. (622 μ.Χ. έτος Εγίρα).
Η διδασκαλία του περιέχεται στο Κοράνιο (114 κεφάλαια «Σούρες»). Αποκαλύφθηκε στο Μωάμεθ από τον αρχάγγελο Γαβριήλ. Θεωρείται θείο και αλάθητο.
Βασικές διδασκαλίες του Κορανίου

Ένας είναι ο Θεός (Αλλάχ). Ο Μωάμεθ είναι ο τελευταίος και μεγαλύτερος προφήτης. Προηγήθηκαν κι άλλοι μικρότεροι.
Υπάρχουν άγγελοι και διάβολος (Ιμπλίς)
Το κισμέτ καθορίζει τη ζωή και τις πράξεις του ανθρώπου.
Υπάρχει τελική κρίση και ανταπόδοση(παράδεισος-κόλαση).
Ένα πρόβλημα της Μουσουλμανικής Θεολογίας είναι η αντίφαση μεταξύ της ιδέας της ανταπόδοσης και του κισμέτ.

Οι πέντε στύλοι του Ισλάμ
(Τα υποχρεωτικά καθήκοντα κάθε πιστού Μουσουλμάνου.)

Ομολογία πίστης κι επανάληψη της φράσης «Δεν υπάρχει άλλος Θεός παρά μόνο ο Αλλάχ και ο Μωάμεθ είναι ο προφήτης του.
Προσευχή πέντε φορές τη μέρα με κατεύθυνση τη Μέκκα. Η Παρασκευή είναι μέρα αφιερωμένη στην προσευχή. Τζαμί είναι ο ναός τους. Μιχράμπ είναι μια ημικυκλική κόγχη που βλέπει στη Μέκκα. Εκεί στρέφεται ο Ιμάμης και απαγγέλλει προσευχές.
Ελεημοσύνη.
Νηστεία κατά το μήνα Ραμαντάν.
Ιεραποδημία.

Η Ισλαμική κοινωνία είναι ανδροκρατική. Η θέση της γυναίκας είναι κατώτερη.
Οι Μουσουλμάνοι χωρίζονται σε Σηίτες και Σουνίτες.
Οι Σουνίτες δεν θεωρούν ότι ο θρησκευτικός τους ηγέτης πρέπει να κατάγεται από το Μωάμεθ. Δίνουν έμφαση στο Κοράνι και στην ομοφωνία της κοινότητας.
Οι Σηίτες πιστεύουν στην κληρονομική διαδοχή του θρησκευτικού ηγέτη (ιμάμη). Θεωρείται αλάθητος, πηγή αποφάσεων, αυθεντικός ερμηνευτής του Κορανίου που μεταβιβάζει στους διαδόχους του τα μυστικά.
Ο μυστικισμός στο Ισλάμ
Αναπτύχθηκε από τον 8ο μ.Χ. αιώνα από επίδραση του Χριστιανικού ασκητισμού και του νεοπλατωνισμού. Σκοπός του η ένωση με το θεό, με την εκμηδένιση του εγώ.
Ο φόβος μεταβάλλεται σε θείο έρωτα κι επιδιώκεται η θέα του Θεού.
Ονομάζεται Σουφισμός. Αναπτύχθηκαν διάφορα τάγματα όπως οι δερβίσηδες
Σήμερα στις Ισλαμικές χώρες επικρατούν δυο τάσεις: Ο εκσυγχρονισμός απ’ τη μια, κι η ανάκτηση της κυριαρχίας του Ισλάμ από την άλλη.
Επίσης στην εποχή μας γνωρίζει κάποια εξάπλωση σε χώρες Ευρωπαϊκές, όπως η Γαλλία.

Τρίτη 13 Δεκεμβρίου 2016

Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ

http://atheo.gr/32-%ce%b7-%ce%bb%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%b5%ce%af%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b5%ce%b2%cf%81%ce%b1%ce%af%cf%89%ce%bd-%cf%83%cf%84%ce%b7-%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%b1%ce%b3%cf%89%ce%b3%ce%ae-%cf%84%ce%bf/

H ιστορική Ρωμανιώτικη Εβραϊκή Κοινότητα των Ιωαννίνων

https://www.youtube.com/watch?v=nKMNkdDTbLk

http://www.slideshare.net/albaxan/ss-7346661

Τρίτη 6 Δεκεμβρίου 2016

ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΕΣ- ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟΙ

http://atheo.gr/31-%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%cf%80%cf%81%cf%8e%cf%84%ce%b7-%ce%b3%ce%bd%cf%89%cf%81%ce%b9%ce%bc%ce%af%ce%b1-%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%b5%cf%85%ce%b1%ce%b3%ce%b3%ce%b5%ce%bb%ce%b9%ce%ba/

Ευαγγελική Εκκλησία Κατερίνης Γερμανική Χορωδία
https://www.youtube.com/watch?v=Zec5X163Jc8

ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ

-Αρνούνται τα πέντε από τα επτά Ιερά Μυστήρια. Δέχονται μόνο δύο κι αυτά σαν συμβολικές πράξεις που βέβαια δε μεταδίδουν Θεία Χάρη. Θεωρούν το Βάπτισμα σαν τελετή που συμβολίζει την αναγέννηση του ανθρώπου και τη Θεία Ευχαριστία σαν μια ανάμνηση του Χριστού.

-Συνέπεια αυτής της πλάνης τους είναι και το ότι δεν έχουν Ιερωσύνη και άρα Ιερείς. Μόνο ποιμένες (πάστορες)-κήρυκες του θείου λόγου έχουν.

-Αρνούνται επίσης την τιμητική προσκύνηση των αγίων εικόνων, των-Αγίων και των ιερών λειψάνων τους, όπως και τις πρεσβείες τους. «Δε μας χρειάζονται άγιοι, αρκεί ο Χριστός», γράφουν σε κάποιο έντυπό τους.

-Ακόμη οι Προτεστάντες υποτιμούν την Παναγία μας, αφού δεν την ονομάζουν Θεοτόκο. Δεν την επικαλούνται, ξεχνώντας ότι ο ίδιος ο Κύριος φανέρωσε τη δύναμη και την αξία της πρεσβείας της κάνοντας το πρώτο Του θαύμα μετά τη δική της παράκληση.

-Διδάσκουν δε πως για τη σωτηρία του ανθρώπου αρκεί η πίστη στη λυτρωτική θυσία του Χριστού. Κι αυτή η διδασκαλία τους προέκυψε από την αντίδρασή τους στη φοβερή εκείνη διδασκαλία του παπισμού περί αξιομισθίας των Αγίων. Σύμφωνα μ΄ αυτήν ο Πάπας μπορούσε να διαχειρίζεται το πλεόνασμα των καλών έργων των Αγίων και να το «πουλά» στους συγγενείς των νεκρών, προκειμένου να εξασφαλίσουν τη σωτηρία τους. Το «συμβόλαιο» της αγοραπωλησίας κατά το Μεσαίωνα ήταν τα γνωστά συγχωροχάρτια.

«Μόνο πίστη» διακηρύττουν οι Προτεστάντες ξεχνώντας την προειδοποίησή του Κυρίου: «Στη Βασιλεία μου δε θα εισέλθει όποιος μου λέει μ΄ επιμονή «Κύριε, Κύριε» αλλά εκείνος που εφαρμόζει το θέλημα του Ουράνιου Πατρός μου» (Ματθ. ζ΄ 21-23).